النَّاسِ راحَةً فى مَنْفَعَتِهِ وَ الْعالِمُ لِهذَا التَّارِكُ لَهُ أَعْظَمُ النَّاسِ شُغُلًا فِى مَضَرَّتِهِ . « 1 » سرور مؤمنان بارها مىفرمود : به يقين بدانيد كه خداى تعالى اجازه نمىدهد ؛ بنده بر آنچه در قرآن حكيم برايش مقدّر شده پيشى گيرد هر چند سخت بكوشد و با تمام توان چاره انديشد و ترفند زند و همچنين بنده بر آنچه در قرآن حكيم برايش نوشته شده بر ناتوانى و كمى تدبيرش جدايى نيفكند . اى مردم ! هيچ انسانى ، با هوش و ذكاوت خود نمىتواند پشيزى در روزى خود پديد آورد و هيچ نيازمندى به سبب كم هوشى او پشيزى كاسته نشود ؛ پس داناى به اين نكته كه به آن عمل كند بيش از همهء مردم به راحتى سود برده است و دانايى كه آن را رها كند بيش از همهء مردم زيان ديده است . در دعاى اول كتاب به طور بسيار مفصّل در باب رزق و روزى و اين كه وسعت و تنگى رزق بدون شك از امتحانات الهى است ، و مسئلهء روزى از جانب حضرت حق ضمانت شده چنان كه در قرآن به طور مكرّر آمده ، و نيازى به روى آوردن به دست مردم و آلوده شدن به حرام نيست ، و در دعاهاى ديگر در باب يقين صادقانه و اطمينان داشتن به حق ، و بريدن طمع از غير او مسائل بسيار مهم و مفصّلى گذشت ، در توضيح اين دعا نياز به تكرار آن مطالب نيست ، از اين جهت به ترجمهء جملات ملكوتى آن اكتفا شد . خويش را اوّل سزاوارش كنيد * آنگهى جان در سر كارش كنيد غمزه‌اى از چشم شوخش واكشيد * فتنه در خوابست بيدارش كنيد گرندارد از غم عاشق خبر * ساغرى از عشق در كارش كنيد پيش روى او نهيد آئينه‌اى * در كمند خود گرفتارش كنيد

--> ( 1 ) - الكافى : 5 / 81 ، حديث 9 ؛ بحار الأنوار : 74 / 408 ، باب 15 ، حديث 38 ؛ تحف العقول : 155 .